17 Ocak 2013 Perşembe

Hastalığımın Teşhisi

Hastalığımın zorluğu gibi teşhisi de bir o kadar zordu. Aynı gün hatta aynı saatler içerisinde iki kez kemik iliği alınmaya çalışılmıştı.Fakat alınamadı.Aradan 3 gün geçince 3. kez ilik  alınmaya çalışıldı fakat yine alınamadı.Bunun üzerine biyopsi yapılacağını yani ameliyat ortamında kemikten parça alınacağı söylendi.Kabul ettik ve ertesi gün ameliyata alınacaktım.Narkoz verileceği için gece 12'den sonra bir şey yemememi söylediler.Hiçbir şey yemedim.Taa ki Ameliyathaneye giderken unutup şeker yememe kadar.Ama ben yanlış olduğunun farkında değildim.
Ameliyathaneye götürdüler.Serum,kalp dinleme cihazları her şey takılmıştı.Narkoz vereceklerdi ve son kez bir şey yedin mi diye sorduklarında şekeri söyledim.
Bu yüzden tehlikeye atamayacaklarını söylediler ve o gün biyopsi yapılamadı.
Bu sırada hala benim kan değerlerimin düzelmesini bekliyorken kan değerlerim gittikçe düşüyormuş.
Ben bunu bilmiyordum tabi ... Ama öyle bir şey öğrenmiştim ki şok olmuştum.dosyamda ön tanı Lösemi yazıyordu. şok oldum inanamadım kendime konduramadım.
Aradan bir kaç gün geçtikten sonra tekrar biyopsi yapılacağı söylendi.Bu defa tabi ki hiç bir şey yemedim.Ama ameliyathanedeki doktorlar hemşireler bu defa ne yedin diye şaka yapmışlardı :)
Yine bütün hazırlıklar yapıldı serum vs. derken sıra narkoz verilmesine gelmişti. Narkozu veren Anestezi uzmanı beni konuşturuyordu.Yaşın kaç falan derken gitmişim :) Biyopsi yapılmış ve sıra beni uyandırmaya gelmiş.
Sonra bir tokat atıldı.( O tokadı atan kimse çıksın ortaya :) )Yaa ne yapıyorsuun dediğimi o kadar iyi hatırlıyorum ki :)
Meğerse uyanamıyormuşum, eğer uyanamazsam yoğun bakıma alınıyormuş.
Sonra beni oksijen verdikleri bi yere götürdüler.Doktor beni konuşturuyordu ve ben uyumak istediğimi söylüyordum.Sonra sorulara mantıklı cevaplar vermişim ki beni odama çıkardılar.
O gün,sürekli gülmüştüm.Her saçmalığa gülüyordum.Galiba narkozun etkisiydi :)
Ertesi gün teşhis konulmuş ve beni '' Hemotoloji-Onkoloji'' bölümüne alacaklarını söylediler. Ben, tamam herşey buraya kadarmış dedim.
Çok ağladım çook ...
O bölümü çok merak ediyordum,kapısının önüne gidip bir kere merakımdan bakmıştım.
Maskeli çocuklar falan garip geliyordu bana. Ama bana sıra gelince ilk düşündüğüm şey saçlarım oldu.Onlar dökülecekmiydi ? Hemşirelerin , doktorların beni sakinleştirmeye çalışmalarına rağmen ben hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. O bölüme geçince,ağlamalarımı gören hasta yakınları güya beni teselli etmeye çalışıyorlardı.Kökü sende,yine çıkar uzar diyorlardı ve ben yine ağlıyordum.
Hastalığımın teşhisi 22 nisanda koyulmuştu, ertesi gün 23 nisandı ve  çocuk bölümü olduğu için süslemeler yapılıyordu. Öğrenciler hediyeler getirmişti.Çocukların yüzünü boyuyorlardı ama ben istemiyordum,çok mutsuzdum.Zorla yüzüme çiçek böcek çizmişlerdi. Bana bir hediye verdiler ve içinden saç bandı çıktı.Saçlarım dökülünce takarım diye ! Ben kabul etmedim başkasına verin benim saçlarım dökülmeyecek dedim.Onlarda hastalığımı bilmediğimi düşünüp hııım olsun yinede al dediler.Aldım ablamlarda onu bana fular olarak takmışlardı :)
Sonra 23 Nisan geldi.O gün için tiyaro oyunu hazılarlanmış,palyaçolar gelmişti.Canlı müzik bile vardı.Oyunu izlerken etrafıma baktım. Maskeli çocuklar ve aralarında en büyük benim. Yine herşey bi anda gözümün önüne geldi. Henüz yeni liseye başlamışken,hiçbir şeyi tatmamışken,arkadaşlarım yaşlarını yaşıyorken ben hasta çocuklar için hazırlanmış tiyatroyu izliyordum.Daha doğrusu başımı öne eğmiş sessiz sessiz ağlıyordum.Hastalığı benden kötü olanlar bile gülüp eğlenebiliyorken ben mutlu değildim.O zaman 5 yaşındaki kardeşim arkamdan seslenince onu görüp ağlayarak dışarı çıktım.Çünkü onu uzun zamandır görmüyordum. Şimdi yazarken hatırlıyorum ve ağlıyorum çünkü o gün benim hayatımın değiştiği gündü.Gerçekten hasta olduğumun farkına vardığım gün.O güne kadar hastanede gülüp eğlenirken o günden sonra suskunluğumun başladığı gün ...
3 gün sonra, çok iyi hatırlıyorum 26 nisanda tedavim başlamıştı.İlaçlar,kanlar derken bende o gülen çocukların arasına karıştım.Her şeye rağmen gülebiliyordum ...
Zaman her şeyi hallediyor,her şey unutuluyor,alışılıyor ...

Bu yazı benim için o kadar farklı oldu ki çoğu şeyi unutup yazamadım bile.
Ama bir sonra ki yazımda hastanede edindiğim arkadaşlarımı geçirdiğim vakitleri,hatta 23 nisan gününe ait fotoğrafları bile göstereceğim.
Sağlıkla Kalalım ...

Hastalığım ve Tedavilerim Yazım İçinde Şöyle Buyrun.
Hastalığımın Belirtileri İlk Yazımı Okumayanlar Buraya Tık Tık :)
Hastalığımın Belirtileri Ve İlk Hastaneye Yatırılışım Yazımı Okumayanlar  Buraya Tık Tık :)

Ve bu yazım öyle bir tehlike atlattı ki :) Yanlışlıkla geri tuşuna basınca yayınlamadan çıktı o sayfadan.Bu kadar uzun yazı yazdım, her şey silindi sanmıştım ki taslaklara kaydedilmiş. :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Mutluyum-Umutluyum :)